- Przejawy systemu repartycyjnego w Polsce

      Erozja systemu repartycyjnego przejawiła się ze szczególną ostrością w krajach, w których dokonał się proces transformacji gospodarki oraz budowa podstaw gospodarki rynkowej. Funkcjonujący w Polsce system zabezpieczenia społecznego finansowany na zasadzie umowy międzypokoleniowej, był powszechnie krytykowany jako kosztowny, nieprzejrzysty i niesprawiedliwy, a co najważniejsze, grożący załamaniem w perspektywie 10-15 lat. Z uwagi na strukturę demograficzną, w prognozowanym okresie która wymuszałaby obciążenie zwiększoną składką kolejnych grup wiekowych – od roku 2007 w wiek emerytalny wchodzić zacznie powojenne pokolenie wyżu demograficznego  - nastąpiłaby realna groźba załamania systemu. Zakłada się, iż brak jakichkolwiek działań naprawczych doprowadziłby do sytuacji, w której wydatki publiczne na emerytury wzrosłyby do poziomu 22% Produktu Krajowego Brutto w 2035 roku.

Nieprzewidywalność proporcji przyszłych uprawnień w stosunku do wielkości wkładu w system (składki) w połączeniu z niejasnością kryteriów i przyczyn ich powstawania, utrwaliły w uczestnikach systemu przekonanie, że system emerytalno-rentowy stanowi wypadkową arbitralnych decyzji polityków i urzędników państwowych, podejmowanych często pod naciskiem aktualnych konieczności gospodarczych. Świadectwem narastającego kryzysu finansowego ubezpieczeń społecznych był wzrost wysokości składek na ubezpieczenie społeczne z 25% funduszu płac w roku 1981 przez 38% w latach 1987-1989 do 45% obecnie.